Martijn de Boer

beeldend kunstenaar

Tag archief: reekalfjes

Reekalfje – 29 juli 2011

Eén van de twee reekalfjes uit mijn vorige post. Ik vrees dat de andere het niet heeft gered. Net als voorgaande jaren overleeft het tengere jong, het kleine dikkopje is verdwenen. Misschien is het te onvoorzichtig.

Het is ook bar weer, het lijkt wel herfst. Volop paddestoelen, de eekhoorntjes zijn al druk met het verzamelen van hun wintervoorraad en een regenjas is geen overbodige luxe in je rugzak.

Daarnaast hoor ik regelmatig geweerschoten, de jacht is blijkbaar begonnen. Dat maakt de reeen angstig en extra schuw. Tot overmaat van ramp is er veel houtkap in Gorp en Roovert: hele stukken zijn ontdaan van bomen en liggen er kaal en desolaat bij. Reeen moeten dan noodgedwongen verhuizen, wat een heel gedoe is vanwege de verschillende territoria. Ik zie er toch nog genoeg, maar ken hun vaste routes niet meer.

Een voordeeltje: vanwege de bosbouw zijn de zandpaden vrijwel onbegaanbaar. Diepe sporen van voertuigen veranderen de weggetjes in modderpoelen. Onmogelijk te slechten met een fiets, het houdt zelfs wandelaars tegen. Ik zie geen mens. Heerlijk.

Twee Reekalfjes – 15 juli 2011

Twee reekalfjes, gefilmd op de Rovertse Heide (Gemeente Hilvarenbeek, Noord-Brabant).

Opgedragen aan mijn moeder.

Wat moet ik verder zeggen… zijn het niet de schattigste dieren ooit?

Een paar weken geleden heb ik op de Roverste Heide een primitief bankje gemaakt van gekapte boomstammen. Het is één van mijn dierbaarste plekken. Ik zit daar graag, mijmer wat, rook een sigaret en tuur wat naar de omgeving. Ik heb op deze plek al veel reeen gefilmd, de plaats van mijn bankje is secuur gekozen.

Ik zag twee bolletjes naast een boomstronk, ze leken op kleine polletjes verdord gras. Deze bolletjes waren nieuw, als ik het gebied niet zo goed had gekend, was ik de bolletjes absoluut voorbij gelopen. Ik ging op mijn bankje zitten en wachtte af. Er kwam uit één bolletje een koppie, met grote bruine ogen. Aan weerskanten van de boomstronk lagen twee reekalfjes te slapen.

Ik kon amper filmen. Ik bleef maar ‘awww’ zeggen, ‘wat een skeeties’ en ‘zijn ze niet schattig’. Het was genant, ik heb het allemaal uit het filmpje geknipt. Ik had een onweerstaanbare drang om dichterbij te gaan, ze misschien wel aan te raken. Achteraf kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan, ik was veel te enthousiast.

Ik weet nu waar ze slapen, de twee kleine bambies. Naast mijn primitieve bankje. Wat een skeeties…